ستاره های دنباله دار ::.

ستاره های دنباله یا دنباله دار ها اجرامی اسمانی با شکل منحصر به فرد و اندازه بزرگ اند که گهگاه ظاهر میشوند. یک ستاره دنباله دار نمونه نمونه تشکیل شده از یک کره نورانی با راس که به استوانه رقیق و دراز به نام دنباله ( ذنب ) متصل است. راس ممکن است به بزرگی خورشید به نظر اید و دنباله قوسی را در اسمان رسم میکند.

دنباله دار ها که به چشم برهنه چون ماه بی حرکت به نظر میاید، در واقع با سرعت صدها کیلومتر در ثانیه حرکت میکند. سرعت دقیق انرا میتوان از روی تغییر مکان ان نسبت به ستارگان ثابت تعیین کرد.

بیش از هزار دنباله دار شناخته شده است و هرساله نیز چندین دنباله دار جدید کشف میشود.

اکثریت عظیم انها به قدری کم نور اند که به چشم برهنه مرئی نیستند. ستاره های دنباله دار نسبتا بزرگ، نادر اند. اینها به طور متوسط یکی دوبار در طول عمر پدیدار میشوند.

از بیش از هزار دنباله دار شناخته شده در حدود 260 تا در مدار های بسته یعنی در مسیر هایی کم و بیش کشیده و سیگار مانند، حرکت میکنند. این واقیعت که مداری بسته است، یعنی اول و اخری ندارد، دارا اهمیت زیادی است. دنباله دار هایی که چنین مداری را می پیمایند پیوسته مسیر واحدی را دور میزنند. بسیاری از انها چندین بار به نزدیکی زمین ظاهر میشوند، از فضای خارج میایند، دور میزنند و سپس میروند و دیگر هم دیده نخواهند شد.

شهابور ها ::.

شهابورها معمولا اجسام جامد ریزی(به اندازه ته سنجاق)اند که در فضا حرکت می کنند.گهگا گروهی از شهابورها جذب زمین شده به دام جو می افتند.گرمایی که در این بر خورد ایجاد می شود جسم را می سوزاند.غبار حاصل از این سوختن به زمین سقوط می کند.هر ساله صدها تن 5487غبار شخانه ای بر سطح زمین می شیند.در موارد نادر شهابورهای بزرگتر،قبلا از انکه کاملا بسوزند،به سطح زمین می رسند.پدیده نوری که از ورود شهابورها بزرگتر،به جو زمین نتیجه می شود شخانه یا "تیرشهاب" نامیده می شود که درخشش ان ممکن است چند ثانیه دوام آورد.