یك ماهواره ی زمینی شیئی است ساخته ی دست آدمی كه بر مداری تقریبا مستدیر(بیضوی)بر گرد زمین می گردد.
نخستین ماهواره موسوم به اسپوتنیك 1 در4اكتبر 1957 در اتحاد جماهیر شوروی سابق به فضا پرتاب شد.اسپوتنیك 1 كره ای بود به وزن 83/6 كیلوگرم و به قطر 58 سانتیمتر.
این ماهواره زمین را بر مداری بیضوی با حضیض زمینی 250 كیلومتر و اوج زمینی 934 كیلومتر دور می زد و هر بار گرد آن به دور زمین 96 دقیقه به طول می كشید.اسپوتنیك 1 در طول عمر خود از زمان پرتاب تا موقعی كه در جو زمین متلاشی شد راهی برابر با 590 ملیون كیلومتر را پیمود.
برای پرتاب یك ماهواره باید 1_آن را به ارتفاع لازم از سطح دریا رساند 2_آن را در امتداد درست قرار داد. 3_و تندی مناسب را به آن داد.
ماهواره را باید به ارتفاع چند صد كیلومتری برد تا اثر اصطكاك جوی بر حركت مداریش حداقل شود.اگر مدار مستدیر در نظر باشد باید سرعتی عمود بر شعاع زمین به آن داده شود.اگر مدار بیضوی مورد نظر است،سرعتی كه به آن می دهیم باید اندكی از عمود انحراف داشته باشد.
ماهواره را باید در زاویه ای مناسب با نصف النهار قرار داد.این زاویه ی مناسب مصالحه ای است بین حداكثر استفاده ی ممكن از سرعت موجود كه معلول دوران زمین بر گرد محورش است و بیشترین گستره ی ممكن عرض های جغرافیایی برای مشاهده و رصد ماهواره.
برای آن كه از سرعتی كه حركت وضعی زمین به ماهواره می دهد بیشترین استفاده ی ممكن به عمل آید باید ماهواره در استوا و جانب مشرق پرتاب شود زیرا در این صورت سرعت موجود حداكثر و در حدود 1600 كیلومتر در ساعت خواهد بود.
هر شیئی كه در استوا باشد به عبارت یك بار گردش به دور زمین در هر 24 ساعت (پیرامون زمین 40000 كیلومتر است)دارای چنین سرعتی نسبت به فضا است.چنین ماهواره ای را تنها ناظرانی می توانند ببینند كه در استوا یا در نزدیكی آن اند ماهواره فقط اطلاعاتی درباره ی عرض جغرافیایی 0 درجه به ما خواهد داد.
برای آن كه ماهواره ای را همهی ناظان زمینی ببینند و علاوه بر این بیشترین اطلاعات فراهم آید باید ماهواره در امتداد شمال و جنوب حركت كند ولی این وضعیت امكان استفاده از سرعت موجود را نفی می كند.