کهکشان امراه المسلسله ::.
در گروه محلی کهکشان ها، کهکشان بزرگ امراه المسلسله ( که به M31 یا NGC 224 معروف است ) شایسته توجه خاص است - توجهی که معمول شباهت بسیار زیاد ان به کهکشان ما است و درباره ان اطلاعاتی را در اختیار ما قرار میدهد.
این کهکشان، اگرچه بزرگتر از کهکشان ما است ( تقریبا دو برابر )، ولی از فاصله 2500000 سال نوری چون لکه ابر مانند کم سویی از قدر ظاهری 3/4 به چشم برهنه میاید.
زیبایی این کهکشان در عکس هایی اشکار میشود که با زمان عکس برداری طولانی گرفته شده اند. در این عکس ها کهکشان چون قرص بیضوی کم ضخامتی به نظر میرسد که با خط دید زاویه 15 درجه میسازد. مرکز بیضی، فوق العاده پرنور است و با دو بازوی مارپیچی احاطه شده است که بیش از 4 بار هسته را دور میزنند. بازو ها شامل تعداد زیادی سحابی است.
تفکیک بازوهای مارپیچی به ستارگان منفرد مدت ها پیش در سال 1923 صورت گرفت، اما تلاش هایی که برای تشخیص ستاره های مجزا مرکزی به عمل امد تا بیست سال بعد از ان نافرجام ماند. مرکز کهکشان در همه عکس ها به صورت توده روشنی بود بدون هیچ گونه جزئیات.
توده روشن مرکزی در سال 1943 با موفقیت تفکیک شد. برای این کار به جای صفحات عکاسی معمولی که تا ان زمان به کار برده میشد و نسبت به نور ابی حساس بود، از نوع جدیدی صفحه عکاسی که نسبت به نور سرخ حساس است استفاده شد. بر روی این نوع جدید صفحات عکاسی، ستاره ها به وضوح تمام به واحد های متفاوتی تفکیک شدند. این کشف پیامد های تازه ای نیز داشت که مهم ترین شان این بود که ستاره ها را میتوان به دو گروه کلی تقسیم کرد: 1.جمیت های ستاره ای I | 2. جمعیت های ستاره ای II.
ستاره های جمعیت I 5487معمولا در بازو های کهکشان های مارپیچی و نیز در کهکشان های نامنتظم نظیر ابرهای ماژلان یافت میشوند. صفت ممیزه این گروه از ستارگان این است رنگ انها ابی و دمای سطحی انها زیاد است.
ستاره های جمعیت II معمولا در خوشه های کروی، کهکشان های بیضوی و نیز در مراگز کهکشان مارپیچی یافت میشوند. پرنورترین ستاره های این گروه، ابی رنگ و سوزان نیستند بلکه سرخ و سرد اند.
در کهکشان امراه المسلسله صدها نواختر کشف شده است که بیشتر انها در نزدیکی مرکز کهکشان است. ام چیزی که شایسته توجه خاص است ابر نواختری است که در 1885 مشاهده شده است.
این کهکشان به سرعتی نزدیک به 300 کیلومتر دز ثانیه به خورشید نزدیک میشود، ولی بخش اعظم این سرعت مربوط به دوران کهکشان خود ما است که منظومه شمسی را با سرعت نزدیک به 320 کیلومتر در ثانیه به کهکشان امراه المسلسله نزدیم میکند.
کهکشان های دور دست ::.
بیست و سه کهکشانی که گروه محلی را تشکیل میدهند، جز کسر ناچیزی از همه جهان - جزیره هایی که شمارشان به بیش از 10 هزار میلیمون براورده میشود نیستند.
تلسکوپ 5 متری کوه پالومار میتواند کهکشان هایی را رصد کند که تا 2بیلیون سال نوری از ما فاصله دارند. در این فاصله بیش از 2 هزار میلیون کهکشان وجود دارد.
تکنیک هی جدیدی برا کسر و حذف اثر های مربوط به اسمان شب در دهه های 1970 و 1980 ابداع شد که در انها از جستجوگرهای لامپ تصویر و دوربین های CCD و کامپیوتر استفاده میشود. دانشمندان توانسته اند با ترکیب دوربین ها CCD و کامپیوتر کهکشان هایی را در فواصل بیش از ده هزار میلیون سال نوری بیابند، در این کار از تلسکوپ فضایی هابل 5487 و تلسکوپ های کک استفاده سده است.
کهکشان ها به طرز تصادفی در فضا توزیع نشده اند، بلکه دسته دسته، گروه ها یا مجموعه هایی را تشکیل میدهندکه از چند ده تا هزاران کهکشان را شامل میشوند. گروه محلی، مجموع کهکشانی کوچک و کم تعدادی است.
فراتر از گروه محلی، نزدیکترین مجموعه کهکشانی، مجموعه سنبله است که بیش از 2هزار کهکشان دارد. فاصله اش از ما، 75 میلیون سال نوری است. سه کهکشان بیضوی غول اسا، M84 , M86 , M87 در این مجموعه اند.
مجموعه کهکشانی گیسوان برنیس، در سمت صورت فلکی گیسوان برنیس، مجموعه عظیمی از هزاران کهکشان و فاصله اش از ما 35 میلیون سال نوری است.
قسمت بعدی: طبقه بندی کهکشان ها | کهکشان های رادیویی | کهکشان های فعال
